CHIP

Alhoewel de marathon al (succesvol!!!) gelopen is, en het bezoek aan CHIP daardoor nog niet op het weblog gekomen is, willen we een van de langstlopende projecten van Atma Mumbai niet zomaar onderbelicht laten!

CHIP, een NGO opgericht in 1997, heeft een openbare school in het noorden van Mumbai geadopteerd, die in twee shifts per dag aan 800 kinderen (Hindu en Moslim), onderwijs geeft. CHIP zet zich in om de kwaliteit van dit onderwijs te verhogen en de levensomstandigheden van deze kinderen te verbeteren met oogcontroles, vaccinatieprogramma’s, extra voedzame maaltijden en de aanwezigheid van een maatschappelijk werker. Ook verzorgen zij toneel-, muziek-, teken- en sportlessen en andere extracurriculaire activiteiten.

Anders dan bij Muktangan gingen we vandaag heen om spelletjes te doen met de kinderen. De kinderen hadden eigenlijk vrij, want er was een Islamitische feestdag, maar vooral de Hindoes mochten van hun ouders toch naar school komen. Toen we aankwamen waren de kids zo hard mogelijk met ballen aan het stuiteren. Al gauw probeerde Matthijs mee te doen maar hij werd al gauw gekgemaakt door drie top-basketballers-in-de-dop (getuige zijn gezicht op de foto).

Speciaal voor de gelegenheid was een liefdadigheidsinstelling genaamd Magic Bus ook langsgekomen. Magic Bus is een groep vrijwilligers die activiteiten voor kinderen uit sloppenwijken organiseert. Door sport en spel geven ze kinderen een mogelijkheid even weg te zijn van de alledaagse ellende op straat en hun energie los te laten. Dit alles gaat met educatieve methodes om de kinderen discipline, zelfvertrouwen, hygiene en een sportieve vorm van competitie aan te leren.

De kinderen werden bij elkaar geroepen om een warming-up dansje te doen. Daarna gingen ze in groepjes een vorm van trefbal doen waar ze ook bij zongen. Het Atma Mumbai Marathon Team / Koor zong uit volle borst mee, al was hun Hindi fonetisch...

Na het zingballen zijn we met een stel kinderen in een klaslokaal kleurplaten gaan kleuren. Van een donateur hadden we doosjes met kleurpotloden gekregen, die we aan de kinderen hebben uitgedeeld. Ook de marathonrenners hebben vlijtig hun steentje bijgedragen!


Aangezien het programma de ochtend opvulde, was het noodzakelijk dat er voor de kinderen iets te eten was. Een collecte onder de renners maakte een lekker lunchpakket mogelijk.

Als laatste zijn we nog met zijn allen op de foto gegaan: hier zie je hoeveel energie die kleintjes hebben, en dat ze fotograferen erg interessant vinden!

We did it!!

De Mumbai marathon; zelfs Machel, die zijn 51ste marathon liep vond het zwaar. De hitte, de vervuiling en op 33km nog een berg op... maar we hebben het gehaald, iedereen over de finish! Na de laatste succeswensingen van de organisatie en een mooi stukje Indiase organisatie (we konden onze gate niet in, want de halve marathon moest er eerst langs...) gingen we om kwart voor acht in de ochtend van start. Na een uur werd het al tijd voor de zonnebril en petjes en lieten wij de halve marathon achter ons. Onze eerste eigen water/eten/motivatie post bij de 10 km was een zeer welkome stop. Bij Bandra (het deel van de stad waar wij ook verblijven) was het keerpunt voor de marathon. Een hele groep vrienden stond ons aan te moedigen en onze waterrugzakken werden bijgevuld, wat was het fijn om hun te zien. Vanaf de 30 km stond er elke paar km iemand met een atma shirt en pet om ons aan te moedigen en van water met zout, cola met zout, jus d'orange met zout en bananen te voorzien! Wat keken wij elke keer naar ze uit! Het was zwaar, vooral toen de laatste anderhalf uur het verkeer al weer ging rijden en je dus niet alleen op het lopen moest focussen, maar ook oppassen dat je niet onder een auto kwam! Bij de laatste honderd meter kwam Machel ons een voor een halen. Machel was om zijn verwachte tijd van 3.31 min binnen en had nog energie genoeg om de laatste meters met ons mee te lopen! Wat een heerlijk gevoel om over die finish te komen en een mooie medaille in ontvangst te nemen. Allemaal rode neuzen van de zon, vermoeide benen, maar een lach van 42,195 km. De marathon van Mumbai lopen, om geld op te halen voor Stichting Atma Mumbai en daarmee duizenden kansarme kinderen te helpen, we did it!

Hierbij alvast een paar kiekjes, er volgen er snel meer!

Bezoek aan de grootste krottenwijk van Mumbai

Dichte schoenen aan, zeiden ze vanmorgen. Die had ik dus mooi niet meegenomen. Uiteindelijk toch maar de Tefaatjes aan en de jeeps in waar we eerder ook de Bombay Tour mee hadden gedaan. Het dagprogramma van gisteren was een bezoek aan een krottenwijk waar mensen niet alleen woonden, maar ook kleine industrietjes hadden opgezet.
We werden op een flyover in de drek gedropt: ze hadden dus wel een puntje met die dichte schoenen! De krottenwijk die we bezochten is de grootste van Mumbai, er wonen 1 miljoen mensen op een stukje grond waar je niet van zou geloven dat er zoveel mensen kunnen wonen...
Langs de grotere wegen zie je hier overal kleine winkeltjes. Tussen twee van deze winkeltjes was een weggetje van één vrachtwagen plus vijf centimeter breed, waar we tussendoor glipten. De wegen waren deels verhard, deels stof. Elke drie meter was er een deurtje en overal lagen witte zakken opgestapeld, waarvan de inhoud nog onbekend bleef.
We liepen wat rond en gingen op een goed moment een van de shops binnen. In deze shop werden olievaten schoongemaakt, uitgedeukt en weer verkocht. Deze vaten worden voor allerlei chemicalien gebruikt, je kan je dus voorstellen dat het er niet lekker rook, laat staan dat het een prettige werkomgeving was. Omdat de mannen die hier werkten niet zo veel verdienen sliepen ze ook in het fabriekje. Aan de muur hingen wat britsen die 's avonds uitgeklapt worden.
De volgende shop was een plastic-sorteerplaats. Hier werd gebruikt plastic gescheiden naar soort. De vliegen en stank die hier vanaf kwamen waren ongelofelijk. Elk bekertje en bakje werd met de hand gesorteerd. De volgende shop was een machinewerkplaats waar ze op slippers in de metaalsplinters stonden, zonder oogbescherming of iets dergelijks. Ze maakten er machines om het plastic in kleine stukjes te hakken. Weer een shop verderop smolten ze het plastic in nog kleinere stukjes waar men in de officiele fabriek dan weer regenpijpen van maakt (deze winkeltjes bestaan officieel niet, maar toch schijnt er jaarlijks USD 650 miljoen om te gaan in de industrietjes hier).
Verder zagen we een aluminiumsmelterij (open haard met bak waar blikjes op werden gegooid), een leerlooierij (open lucht gif spuiten), een school (met afvalhoop als speelplaats) en open riool. Naast dit open riool was een koekjesfabriek.

Naast het industriele gedeelte was ook een gedeelte waar mensen voornamelijk wonen. Hier waren de straatjes niet meer dan schouderbreed. Daglicht was nergens te bekennen. Ook hier waren kleine winkeltjes, en liepen vooral huisvrouwen en kinderen rond.

Al met al was het een zeer indrukwekkende dag. Het is heel bijzonder te zien hoe blij en vriendelijk mensen blijven ondanks hun minimale situatie. Mensen die in krottenwijken wonen hebben hier dus ook gewoon werk: riksja driver, plastic sorteerder, koekjesbakker, houtsnijder, marktkoopman, zelfs onze gidsen woonden met zes familieleden op een oppervlak zo groot als mijn keuken in Amsterdam.
Wel kunnen deze mensen nog heel erg geholpen worden met een degelijk inkomen, hygiene en gezondheidszorg. Dat zal deze generatie waarschijnlijk nog niet gebeuren, maar wellicht de volgende. En daarvoor zijn wij hier!!!

Nu in het appartement wordt langzaam de spanning zichtbaar, de renners zitten aan hun twee uurtjes langzaam pasta eten, de renpakjes liggen overal, en mensen mijmeren over morgen. We houden jullie op de hoogte!!!

Muktangan

Wat een ervaring was dit! Na een ernstige file kwamen we veel en veel te laat bij Muktangan. Door de verschrikkelijke files in Mumbai, believe me, de spits tussen Amsterdam en Rotterdam is er niets bij vergeleken. Zelfs met 6 auto's naast elkaar op een driebaans weg schoot het niet op.
Muktangan is een van de projecten die Atma het langst steunt. Wij zijn bij Muktangan hartelijk ontvangen door Sunil en Liz. Zij hebben ons een uitgebreide rondleiding gegeven door de school die zo speciaal is omdat hier ook de leraren worden opgeleid.
Kinderen worden hier bijzonder positief benaderd en er wordt alleen gekeken naar wat ze wel kunnen. Elk kind bewandelt zijn eigen pad in zijn eigen tempo op deze school. Het ziet er allemaal net uit als scholen bij ons in Nederland, kinderen spelen hier ook winkeltje met een rekenmachine, ze spelen kok met allerlei kookgerei, kantoortje met een oude telefoon en ze spelen met poppen. Alleen is het hier zo dat alles waar ze mee spelen of gedoneerd is of de leraren hebben tijdens hun lessen deze speeltjes gemaakt.

Hartverwarmend, die kleine kleuters die naar je toe komen en zeggen "hi, how are you", ze willen je aanraken, met je spelen en op de foto. Het mooiste is als je ze laat zien hoe de foto geworden is.
Eigenlijk was ik zelf zo onder de indruk van wat ik allemaal zag dat ik vergat om foto's te maken.
De mensen hier zijn zo blij im ons te mogen ontvangen. Zo blij dat er mensen in Nederland zijn die zonder bijbedoelingen keihard werken om iets in India te kunnen veranderen.
Voor mij was dit een gevoel van thuiskomen. Zien voelen en waarnemen waar ik me de afgelopen tijd mee bezig heb gehouden.

Foto reportage door Adrienne

Vanuit het veld

Alles in India is toch wel anders dan ik mij had voorgesteld. Natuurlijk dacht ik wel dat het warm en vochtig zou zijn (elke doemdenker die ik sprak over de marathon kon mij dat nl. meteen vertellen), maar dat een stad aan zee zo'n slechte luchtkwaliteit zou hebben kon ik mij echt niet voorstellen.

De stad heeft een ongeloofelijke hoeveelheid verkeer rijden, het verbazende is eigenlijk wel dat het wel echt rijdt! Daar zouden we in Nederland best wel wat van kunnen leren. Er zijn nog wel meer dingen waar we in Nederland blij mee zouden zijn. Zo is er hier volgens mij geen maatschappelijke discussie over het buitenspelen van kinderen, zijn mensen hier blij met een baan en wordt er keihard gewerkt. Bestaat er een complete wijk waar de mannen een hele dag de was staan te doen met de hand, voor het astronomische bedrag van 120 rupees. Ongeveer 2 hele eurotjes. En dat is nog een mooie job! Gemiddeld verdienen de mensen hier 60 rupees per dag. De opkomende economie is hier dus nog niet bij iedereen merkbaar.

Omgekeerd maak ik daar als dikke import hollander natuurlijk schaamteloos gebruik van. Aalmoezen geven heb ik na een duidelijke les van Adrienne (dat houdt de bedelindustrie die kinderen hiervoor letterlijk koopt en verminkt in stand) afgeleerd (overigens hebben twee kinderen wel al 120 rupees de neus van mij losgepeuterd). Maar tippen van de tuktuk schijnt hier niet te hoeven, overhemden en pakken worden op dit ogenblik voor mij in elkaar geflanst. En de rest van de prijzen boeien mij ook geen rupee.

De innerlijke tegenstellingen die je hier dan ook doormaakt zijn voor mij zeker apart te noemen. Het lijkt mij dan ook een goed idee om mensen nog even aan te sporen om vooral veel geld over te maken naar de stichting Atma Mumbai. Drinken jullie toch een biertje op mij als ik terug ben...

Heerlijk om weer terug te zijn!

Na anderhalf jaar ben ik weer terug in Mumbai! En de stad voelt weer als een warm bad, lekker temperatuurtje en een beetje klam. Het is nu gelukkig droog en maar een graad of 30, heerlijk weer dus voor iemand van de staf, zoals ik. De renners zien meer af, na de trainingsrondjes kunnen de nieuwgekochte teamshirtjes uitgewrongen worden. Echt heel veel respect (yo Ali B.) voor hun prestatie. Nu al! Nog meer ontberingen: de renners mochten slechts jaloers toekijken hoe wij, de staf, van onze koude biertjes genoten, want bier past immers niet in het dieet van een renner! Dat telt slechts pasta, wel heerlijk klaargemaakt door kokkin Theresa. Deze maid kookt ook heerlijke curries en bakt zelf de chowpatties! Gelukkig komt er ook een mannetje om alles weer af te wassen... en zo help je weer twee mensen aan werk!

De zoekgeraakte tas waar Maarten al over schreef is terecht, heel fijn, want naast de machine die 'ping' zegt, zaten vooral mijn spullen erin. En het is toch wel heel lekker om eindelijk op slippers te kunnen lopen, die warme stinksneakers uit te kunnen doen, en mijn eigen kleren te dragen. Vanaf deze plaats wil ik kamergenoot Maarten dan ook hartelijk bedanken voor het gebruik van zijn shirts en onderbroeken.
Het is natuurlijk vragen om problemen: in India willen sommige zaken al niet goed geregeld zijn, en als je dan ook nog met die maffioze vliegtuigmaatschappij Alitalia vliegt, dan is dat de goden verzoeken. En daar zijn er veel van in dit land.

Ondanks dat ik hier al een keer geweest ben, blijf ik me toch ook weer verbazen over de kloof tussen arm en rijk. Er lopen nu nog meer rijkelui rond en ook weer meer straatkinderen. Verwende meisjes met te grote zonnebrillen die in Mercedessen (met chauffeur) voor hetzelfde stoplicht staan als de kledingloze kleuters die hun bloemen, beeldjes of andere rommel willen aansmeren. De weg van het heerlijke restaurant naar het hotel ligt vol obstakels: stukken metaal, zwerfhonden, straatkinderen, straatbejaarden, pfff. Ellende en rijkdom alom. Maar wel weer heerlijk om terug te zijn!

Sebastiaan